Over liefde, verlies en de kracht van een moederhart
Deze Moederdag kies ik ervoor om een persoonlijk verhaal te delen. Een verhaal dat jarenlang in mij heeft geleefd, maar dat ik pas later echt kon toelaten. Het gaat over mijn moeder — over wat het betekent als een moeder je vormt, draagt, en uiteindelijk ook loslaat.
Een bijna volmaakte moeder
Jarenlang heb ik gedacht dat ik een bijna volmaakte moeder had. En eigenlijk was ze dat ook voor mij. Ze troostte me als ik verdriet had, ze luisterde, ze was er altijd. We deelden humor, interesses en een vanzelfsprekende verbondenheid.
Toen mijn vader overleed woonde ik nog een paar jaar bij haar. Ze steunde me toen ik op mezelf ging wonen, hielp met klussen en dacht met me mee. In die periode kreeg ik een relatie met mijn huidige man. Ze was dankbaar dat hij in mijn leven kwam.
We trouwden, kregen kinderen, en mijn moeder paste op wanneer dat nodig was. Totdat het niet meer ging. Het kostte haar te veel energie. Dat deed me pijn. Mijn moeder kon toch alles?
De ziekte die alles veranderde
Ze werd ziek. Zó moe. Ze zei vaak: “Dat een mens zó moe kan zijn?!”
Ze bleef dapper, bleef vertrouwen op haar Heer. Ik ging met haar mee naar het ziekenhuis, waar ze dankbaar voor was. De bloedtransfusies hielpen steeds minder. De internist zei dat ze nog maximaal een half jaar te leven had.
Het afscheid kreeg langzaam vorm. Als ik met onze kleine kinderen bij haar was, zei ze met pijn:
“Dat ik hen niet groot zal zien worden?!”
Ze hield zóveel van hen. En dat deed mij ook pijn.
Toen ik 33 was, kwam het moment dat haar leven hier op aarde niet meer verder kon. Ze verlangde naar haar Heere. Ze zei:
“Ik heb er zo’n zin in, God is zo goed!”
Op de ochtend dat ze net was overleden, heb ik gedankt dat haar wens vervuld was.
Verdriet dat geen plek kreeg
De jaren daarna stonden in het teken van zorgen voor onze kinderen. Ik huilde weinig om mijn moeder. Ze had het toch beter? Soms verbaasde me dat, want om mijn vader had ik veel meer verdriet ervaren. Misschien omdat het toen de eerste keer was dat ik een ouder verloor?
Toch ging mijn moeder altijd met mij mee. Ik vroeg me voortdurend af wat zij ergens van zou vinden. Maar ik sprak bijna nooit over haar.
Totdat ik op mijn werk een cliënt begeleidde die haar partner verloor. Ze verweet mij van alles en dat ik niet wist wat rouw was. Ik weet nog dat ik in de auto zat toen ze dit allemaal zei door de telefoon. Daarna ben ik zó gaan huilen — en ik kon niet meer stoppen.
Mijn werkcoach zei dat ik verlof op mocht nemen, maar dat ik wel hulp moest zoeken. Zij wist dat er ergens een blokkade zat bij mij. Dit hadden we in onze gesprekken al eerder opgemerkt.
Bij een coach ontdekte ik dat ik het verdriet om mijn moeder nooit had toegelaten. Ik had haar niet losgelaten. Gaandeweg de gesprekken kon ik dat wél. En het wonderlijke was: daarna nam ik haar niet meer op sleeptouw. Ik vroeg me niet meer af wat zij ergens van zou denken.
Waarom dit verhaal op Moederdag?
Omdat een moeder zoveel betekent.
Zij draagt je, vormt je, laat sporen achter in wie je wordt.
Maar juist rond Moederdag kan er ook veel verdriet zijn:
- Verdriet omdat je moeder is overleden.
- Verdriet omdat ze er niet voor je was.
- Verdriet omdat jij voor haar moest zorgen, in plaats van zij voor jou.
- Verdriet omdat je als moeder zelf niet kan geven wat je zo graag wilt, verstrikt in gebruiken, gedachten en gewoonten vanuit je familie.
- Verdriet omdat je niet door je moeder bent opgevoed, maar door een ander.
- Verdriet dat je misschien nog niet eens woorden hebt kunnen geven.
Moederdag is voor velen een dag van bloemen, ontbijtjes en dankbaarheid.
Maar voor anderen is het een dag waarop pijn gevoeld wordt.
En misschien is het allebei waar.
Tot slot
Ik deel dit verhaal omdat ik weet dat veel vrouwen rondlopen met onverwerkt verdriet rondom hun moeder. En omdat ik heb ervaren dat het mogelijk is om dat verdriet aan te kijken, te doorleven en uiteindelijk los te laten — zonder de liefde te verliezen.
Misschien herken je iets.
Misschien raakt het je.
Misschien mag dit verhaal een uitnodiging zijn om jouw eigen moederstuk met liefdevolle aandacht te benaderen.